Henri Alexander Levy: Yıkımın İçindeki Sanatsal Bütünlük

Henri Alexander Levy, Seul’deki Final Achievement Is Ruin sergisini, nesnelerle ilişkisini, kişisel hafızayı ve sanat sistemine mesafesini anlattı.

Seoul Art Week kapsamında Shinsegae Gallery’de izleyiciyle buluşan Final Achievement Is Ruin, Henri Alexander Levy’nin farklı dönemlerde ve çeşitli medyumlarla ürettiği çalışmaları bir araya getiriyor. Resim, asamblaj, eski nesneler ve sembolik imgeler üzerinden ilerleyen sergi; yabancılaşma, aidiyet, kontrol ve yıkım kavramlarını kişisel hafızayla birlikte ele alıyor. Levy ile serginin düşünsel arka planını, nesnelerle kurduğu ilişkiyi ve üretim pratiğinin temelindeki özgürlük arayışını konuştuk. Röportaj: Begüm Güney, Küratör & Kültür Stratejisti.

Final Achievement Is Ruin, 2 Eylül-17 Ekim 2026 tarihleri arasında Seul’deki Shinsegae Gallery, BoonTheShop Cheongdam’ın B1 katında görülebilecek. Sergide yıpranmış kumaşlar, ahşap parçaları ve eski fotoğraflar, sanatçının kişisel geçmişiyle başkalarına ait hatıraları aynı anlatı içinde buluşturuyor.

Levy için serginin başlığındaki başarı ve yıkım arasındaki ilişki, sanatçının içinde üretmeye çalıştığı sistemle kurduğu gerilimde ortaya çıkıyor. Günümüz toplumunun ve teşvik edilen sanat anlayışının gerçek sanatın gelişimine yeterince alan bırakmadığını düşünen sanatçı, Final Achievement Is Ruin’i kendisine bütünüyle sadık kalma çabasının sonucu olarak tanımlıyor. Bu sadakatin sonunda parçalanma ve dağılma ihtimalini de göze alıyor.

Serginin son odasında görülen, çevresine tepki vermeyen bebek imgesi Levy’nin erken dönem çalışmalarındaki bastırılma ve içe kapanma duygusuyla bağlantı kuruyor. Sanatçı, hayatının karanlık bir döneminde ürettiği bu işlerde psikolojik ve nihilist bir çizgide ilerlediğini, bazı çalışmalarında kendi kanını kullandığını belirtiyor. Bu nedenle son oda, serginin en kişisel ve otobiyografik bölümü olma özelliğini taşıyor.

İlk bölümdeki büyük siyah ve kahverengi resimler ile bronz işler daha anıtsal ve kurumsal bir atmosfer yaratırken, sergi ilerledikçe bu yapı çözülüyor. Mekân, daha içe dönük, spiritüel ve romantik bir atmosfere açılıyor. Bu geçiş yalnızca farklı üretim dönemlerini değil, Levy’nin zaman içinde yaşadığı ruhsal ve kişisel dönüşümü de görünür kılıyor. Erken dönem işlerinde belirgin olan içgüdü ve duygu, yeni çalışmalarda daha olgun bir ifade kazanıyor.

Sanatçının stüdyosunda çocuk ayakkabıları, çocuk kitapları, yıllıklar, savaşla ilişkili objeler ve eski ahşap parçaları gibi çok farklı nesneler bulunuyor. Levy, kendisine duygusal olarak dokunan nesneleri çoğu zaman neden seçtiğini açıklayamadığını söylüyor. Eski bir kumaş rulosunu aylarca, hatta bir yıl boyunca stüdyosunda farklı yerlere taşıyabiliyor. Nesnenin eserdeki yerini belirleyen şey, çoğu zaman ancak zaman içinde oluşan içgüdüsel bir duygu oluyor.

Levy, nesneleri bir koleksiyoner gibi toplasa da onların asıl anlamını bir araya getirip düzenlediği anda kazandığını düşünüyor. Sanatçının müdahalesiyle bu parçalar otobiyografik ve duygusal bir bağlamın içine yerleşiyor; geçmişe ait sıradan nesneler yeni bir anlatının taşıyıcısına dönüşüyor.

Sanatla kurduğu içgüdüsel bağın çocukluk yıllarına uzandığını anlatan Levy, altı yaşında resim yapmaya başladığını belirtiyor. Sekiz ya da dokuz yaşlarındayken büyükannesinin kendisini, koridorun sonunda yaşayan alkolik bir ressamın yanına gönderdiğini; burada yağlı boyalarla çalıştığını ve Kandinsky’nin resimlerine bakarak kendi yorumlarını geliştirdiğini söylüyor. Aynı dönemde asamblajla da ilgilenmeye başlayan sanatçı, yıllar sonra çocuklukta sahip olduğu bu özgür üretim biçimine geri dönmüş.

Levy, sanat eğitiminde naiflik ve içgüdünün değerinin çoğu zaman göz ardı edildiğini düşünüyor. Kusursuz bir figür çizme beklentisinin kendisi açısından anlam taşımadığını belirten sanatçı, çalkantılı okul yıllarına rağmen resmin zihninde değişmeyen tek unsur olduğunu ifade ediyor. Birçok yatılı okula gittiğini ve sık sık okuldan atıldığını anlatırken, bu dönemi bütünüyle kötü bir çocukluk olarak tanımlamıyor.

Çocukluk ve ergenlik imgeleri, Levy’nin çalışmalarında Birinci ve İkinci Dünya Savaşları’na ait sembollerle yan yana geliyor. Sanatçı, tarihsel savaşlara ilişkin görüntüleri kendi içsel çatışmalarının içinde yeniden yorumluyor. Bu imgeler, ait oldukları tarihsel bağlamdan koparak kişisel ve romantik çağrışımlar kazanan yeni bir anlatının parçalarına dönüşüyor. Levy, eserlerini herhangi bir sistemin ya da neoliberal düzenin beklentilerini karşılamak için üretmediğini, seçimlerini özgür ve içgüdüsel biçimde yaptığını vurguluyor.

Dijital ekranların imgelerle kurulan ilişkiyi giderek homojenleştirdiğini düşünen Levy, resmi ham ifadenin en saf biçimlerinden biri olarak görüyor. Final Achievement Is Ruin’de dijital dünyanın yarattığı yüzeyselliğe karşı fiziksel bir direnç bulunduğunu belirten sanatçı için resim yapmak aynı zamanda bir zorunluluk. Çalışmadığı dönemlerde huzursuzluk hissettiğini, üretirken taşıdığı duyguları işlerine aktarabildiğini söylüyor. Tamamladığı bir işten aldığı tatminin, maddi başarının sağlayabileceği duygudan daha kalıcı olduğunu düşünüyor.

Levy’nin Seul’le ilişkisi de serginin anlam katmanlarından birini oluşturuyor. Asya’ya, özellikle Japonya ve Seul’e yılda birkaç kez giden sanatçı, zaman içinde bölgeyle doğal bir bağ kurduğunu anlatıyor. Kore’de insanların sanatla daha doğrudan ve içgüdüsel bir ilişki kurabildiğini gözlemleyen Levy, Batı sanat dünyasında eserlerin çoğu zaman söylemler, politikalar ve önceden belirlenmiş kabuller aracılığıyla yönlendirildiğini düşünüyor.

Sanatçıya göre bir eseri yalnızca kişiye dokunduğu ya da sevildiği için benimseyebilmek önemli. İşlerin nasıl okunması gerektiğinin önceden tarif edilmesine karşı çıkan Levy, Kore’nin Batı’da daha zor karşılık bulabilecek üretimlere alan açmasını değerli buluyor. Seul’le kurduğu ilişkinin temelinde de izleyicinin eserle kendi bağını kurmasına izin veren bu açıklığın bulunduğunu ifade ediyor.

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu